Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια

SHARE

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email
Share on whatsapp
Share on skype
Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια

έχουμε ερεθίσματα διαφορετικά. Έπρεπε να γίνει από το μηδέν και ο καθένας ξεχωριστά έχτισε το ρόλο του. Δεν ήταν κάτι δηλαδή που το έχουμε ξαναδεί κάπου ή ενδεχομένως να έχουμε λάβει ερεθίσματα. Ήταν όλο από την αρχή για όλους μας. Τουλάχιστον εγώ το βίωσα σαν ένα πείραμα για τον εαυτό μου το πώς μπορώ από το μηδέν να χτίσω έναν χαρακτήρα. Σε αυτό με βοήθησε πάρα πολύ και η ομάδα και η Γιάννα.

Αντώνης Καραστεργίου: Ναι ήταν κάτι που δεν γνωρίζαμε, οπότε ήταν σίγουρα πρόκληση κάτι το οποίο δεν γνωρίζεις καθόλου, δεν έχεις καμία εικόνα να το παίζεις από την αρχή. Ήταν πρωτοπορία. Και είναι πολύ ωραίο όταν φτιάχνεις κάτι.

Από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω πριν λίγες εβδομάδες, ήρθε και παρακολούθησε την παράσταση ο Andrew Bovell, ο συγγραφέας του έργου δηλαδή. Πώς νιώσατε;

Κωσταντίνος Μαρούγκας:  Αυτό ήταν ξαφνικό βασικά, αποτέλεσε έκπληξη, δεν το ξέραμε ότι θα έρθει. Είδαμε απλά στις κρατήσεις του viva το όνομα του και μια 

Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια

και γι αυτόν ήταν κάτι καινούργιο. Και αυτό που μας έκανε τρομερή εντύπωση ήταν ότι σε σχέση με τα άλλα ανεβάσματα που είχε δει στις άλλες χώρες, γιατί είχε παρακολουθήσει και  τις άλλες παραστάσεις , του άρεσε το δικό μας που έχει δυο διαφορετικά κομμάτια. Δηλαδή έχουμε κρατήσει το ρεαλισμό στη σκηνή -στις σκηνές της πρόζας που έχουμε τους διαλόγους και τις εντάσεις, τις συγκρούσεις ουσιαστικά και στους μονολόγους έχουμε ακολουθήσει ένα μη ρεαλιστικό  πλαίσιο, σχεδόν ονειρικό και αυτό δεν το είχε δει στις άλλες παραστάσεις .

Και ποιες ήταν οι δικές του εντυπώσεις;

Κωνσταντίνος Μαρούγκας:  Του άρεσε πάρα πολύ που είχαμε ένα διαφορετικό ανέβασμα σε σχέση με τις άλλες χώρες στο κομμάτι της διαφοροποίησης των μονολόγων από τις σκηνές που διαδραματίζονται μέσα στο σπίτι και σε γενικές γραμμές του άρεσε νομίζω και η διανομή.  Και του άρεσε πάρα πολύ η επιλογή στους χαρακτήρες. 
Αντώνης Καραστεργίου: Ότι ταίριαζαν πάρα πολύ.

Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια

Την Πέμπτη παρακολουθήσαμε την παράσταση «Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια» που παίζεται (κάθε Πέμπτη στις 9:00) σε έναν υπέροχο χώρο, η διακόσμηση του οποίου μοιάζει σα να έχει ξεπεταχτεί από μια άλλη παλαιότερη εποχή. Εκεί συνομιλήσαμε με τα τρία από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας Priceή αλλιώς με τους ηθοποιούς της θεατρικής ομάδας «Indigo».

Η παράσταση σας ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Πόσο εύκολο ήταν να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο;

Κωνσταντίνος Μαρούγκας: Ουσιαστικά αυτό ήταν μια πρόκληση γιατί η παράσταση έχει παιχτεί στο εξωτερικό άλλες τρεις φορές. Έχει παιχτεί στην Αυστραλία, είναι ενός Αυστραλού συγγραφέα, έχει παιχτεί στην Αγγλία, στην Αμερική και την ίδια περίοδο με την δική μας και στην Ισπανία. Οπότε ουσιαστικά το διακύβευμα σε όλο αυτό ήταν ότι έπρεπε να είναι μια μετάφραση, που έγινε από την ίδια την σκηνοθέτη μας, την Γιάννα Γκιόνη και όλο το στήσιμο έγινε από το μηδέν. Δηλαδή είτε από το ίδιο το κείμενο, είτε από εκεί και πέρα από τους ρόλους που έπρεπε να βρούμε, δεν μπορούσαμε να στηριχτούμε κάπου ή να 

Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια

Αυστραλιανή τράπεζα, οπότε καταλάβαμε ότι ήταν αυτός. Δεν μας είχε ενημερώσει και νομίζω ότι το έκανε απλά για να το βιώσουμε κι εμείς σαν έκπληξη.  Νομίζω ήθελε να δει την παράσταση σαν ένας απλός θεατής.

Οπότε εκείνο το βράδυ το ξέρατε ότι θα έρθει;

Κωνσταντίνος Μαρούγκας: Εμείς το ξέραμε, εκείνος δεν ήξερε ότι το ξέραμε. Είχαμε τρομερή αγωνία.

Δεν ήθελε να σας αγχώσει;

Κωνσταντίνος Μαργούκας:  Ναι, δεν ξέρω αν το έκανε για να μην μας αγχώσει γιατί ούτως ή άλλως η παράσταση είχε ήδη παιχτεί εφτά ή οκτώ φορές οπότε είχε στρώσει.
Αντώνης Καραστεργίου: Ναι είχαμε ήδη7 παραστάσεις .
Κωνσταντίνος Μαρούγκας: Οπότε δεν ήταν κάτι που μας άγχωνε. Θέλαμε ωστόσο να δείξουμε τον καλύτερο μας εαυτό γιατί ήταν κάτι και για τον ίδιο πρωτόγνωρο.  Ουσιαστικά το κείμενο του έχει παιχτεί πολύ λίγο οπότε 

Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια

Σε μια σεζόν όπου οι θεατρικές παραστάσεις εισπρακτικά δεν πάνε πάρα πολύ καλά, κάθε δική σας παράσταση είναι sold out που σημαίνει πως το κοινό την αγάπησε. Αυτό πιστεύετε ότι οφείλετε στο θέμα του έργου ή στην ομαδική προσπάθεια;  

Αντώνης Καραστεργίου: Σίγουρα το θέμα του έργου. Το έργο αναφέρεται σε μια οικογένεια και έχει να κάνει πάρα πολύ με πράγματα τα οποία υπάρχουν στην ζωή και ο κόσμος τα βλέπει, συγκινείται, μπαίνει σε αυτή την οικογένεια. Από την άλλη, υπάρχουν οι δικές μας σχέσεις που σαν ομάδα έχουμε γίνει μια οικογένεια.

 Κωνσταντίνος Μαρούγκας: Νομίζω ότι είναι το θέμα αυτής της παράστασης πέραν του κειμένου, που είναι πολύ καλογραμμένο, κι έχει κάνει πολύ καλή δουλειά η Γιάννα στην μετάφραση. Νομίζω ότι έχει να κάνει με αυτό που είπε και ο Αντώνης. Σίγουρα υπάρχει ταύτιση του θεατή με κάποιον από τους ήρωες ωστόσο σε αυτό το κομμάτι υπάρχει και ένα πολύ σημαντικό σημείο και στοιχείο της παράστασης που είναι ο πειραματισμός και μια νέα πρόταση που σημαίνει ότι ενδεχομένως σε μεγάλη μερίδα του κοινού, που όπως έχει αποδειχθεί αρέσει η 

παράσταση, υπάρχει όμως το θέμα του ότι δεν ήταν μια ασφαλής παράσταση. Δεν έχει επιλέξει ούτε η σκηνοθέτης ούτε η χορογράφος, που ουσιαστικά συνεργάστηκαν γι αυτό το αποτέλεσμα, κάτι ασφαλές. Πρότειναν ένα ανέβασμα το οποίο έχει καινούργια στοιχεία μέσα. Αυτά από ότι έχουμε ακούσει κάποιους τους κερδίζουν και κάποιους άλλους δεν τους κερδίζουν, που αυτό επίσης είναι σημαντικό ότι υπάρχουν στοιχεία έχουν κάποιο ενδιαφέρον για κάποιους και κάποιους που δεν τους ελκύουν και όλο αυτό το κομμάτι είναι σημαντικό σε μια παράσταση που έχει απήχηση στο κοινό, να έχει κάποιος να πει κάτι που ενδεχομένως να αρέσει ή να μην αρέσει. Και αυτό είναι το σημαντικό σε εμάς και αυτό που εισπράττουμε είναι ότι στους περισσότερους αρέσει αυτή η πρόταση που έχουμε κάνει. Λίγοι είναι αυτοί δηλαδή που μας έχουν πει ότι δεν. Οπότε σε γενικές γραμμές πάει πολύ καλά και εισπρακτικά και έχει να κάνει και με το κείμενο και με την συνεργασία μας.

Παρότι το θέμα της παράσταση έχει γραφτεί από έναν Αυστραλό μοιάζει σαν να περιγράφει την Ελληνική κοινωνία, σαν να μιλάει για ένα Ελληνικό σπίτι. Μήπως τελικά όλοι οι λαοί είναι ίδιοι και οι νοοτροπίες πιο κοινές απ’ όσο νομίζουμε;

Αντώνης Καραστεργίου: Είναι επειδή είναι οικογένεια, όπως είπα και πριν, είτε μιλάμε για την Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία, την Αυστραλία, την Αμερική πάντα υπάρχει μια γερή βάση της οικογένειας.  Παγκόσμια αυτός ο άνθρωπος έχει δουλέψει πολύ  τις σχέσεις μεταξύ αδερφών αλλά και των γονέων. Πέρα δηλαδή από πολύ λίγα πράγματα, κάποιες λεπτομέρειες που δεν έχουμε συνηθίσει εμείς εδώ, σαν βάση νομίζω ότι είναι παρόμοια.

Κωνσταντίνος Μαρούγκας: Νομίζω έχει στηριχτεί πάρα πολύ στις σχέσεις και στον κόσμο τον παλιό, των γονιών. Γενικότερα τον παλιό κόσμο που εκπροσωπείται από τους γονείς και αυτά που θέλουν από τα παιδιά τους και το νέο κόσμο που είναι τα παιδιά με τα θέλω τους και το πόσο τελικά υποστηρίζουν αυτές τις επιλογές τους κόντρα στους γονείς και κατά πόσο οι ίδιοι ίσως ενδεχομένως να επηρεάζονται  τελικά από τους γονείς και να καταστέλλουν τις δικές τους ανάγκες.       

Αντώνης Καραστεργίου:  Νομίζω ότι από τη φύση του ένας άνθρωπος όταν γίνεται γονέας θέλει το παιδί του να γίνει μια καλύτερη εκδοχή δικιά του και κάποια πράγματα που τέλος πάντων δεν έκανε να τα κάνει εκείνο. Οπότε νομίζω ότι αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο.           

Ανακοινώθηκε πριν λίγες ημέρες πως έχουν μείνει λίγες τελευταίες παραστάσεις, δεδομένου ότι το κοινό αποζητά να δει την συγκεκριμένη παράσταση θα δίνατε μια παράταση; Ή έστω το σενάριο του να ανέβει για δεύτερη σεζόν μοιάζει πραγματοποιήσιμο;

Σοφία Λαμπιδώνη: Θα το θέλαμε πολύ. Όταν θα έχουμε κάτι νεότερο θα το μάθετε άμεσα.  

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας;

Σοφία Λαμπιδώνη: Σαν θίασος έχουμε δημιουργήσει κι εμείς έτσι μια όμορφη οικογένεια και θέλουμε να εξελίξουμε τη σχέση αυτή και σε άλλες συνεργασίες και δουλειές, να συνεχίσουμε σίγουρα αυτή την παράσταση και την επόμενη σεζόν αν όχι και άμεσα, όπως είπαμε και προηγουμένως. Αυτό, να συνεχίσουμε να δουλεύουμε και να δημιουργούμε μαζί.

Τέλεια, σας το εύχομαι! Ευχαριστούμε πολύ!

Κωνσταντίνος Μαρούγκας, Σοφία Λαμπιδώνη, Αντώνης Καραστεργίου:  Ευχαριστούμε πολύ!

Κριτική:

Η παράσταση «Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια», του Andrew Bovell , που παίζεται κάθε Πέμπτη στο θέατρο Αλκμήνη είναι το διαφορετικό έργο που αποζητά το κοινό.
Το έργο ξεκινά με την μικρή κόρη της οικογένειας Price, την Rosie που την ερμηνεύει η Σοφία Λαμπιδώνη, η οποία έπειτα από μια ερωτική απογοήτευση που έζησε στο ταξίδι της επιστρέφει στο σπίτι της. Οι γονείς της, την ρωτάνε για την απόφαση της να επιστρέψει με μια κάπως επικριτική στάση θα λέγαμε για τις επιλογές της.  Η Rosie – και λόγω του νεαρού της ηλικίας της ηθοποιού – αποτυπώνει εκείνο το παιδί που ζει εντάσεις και καυγάδες οι οποίοι επηρεάζουν τον ψυχισμό της όμως ταυτόχρονα υπεραγαπά και την οικογένεια της με αποτέλεσμα να μην μπορεί ή και να μην θέλει να απαγκιστρωθεί από αυτήν.   
Η Fran, η μητέρα δηλαδή –  που ενσαρκώνεται από την Άννα Αναστασοπούλου, είναι μια κυριαρχική γυναίκα με δυνατή παρουσία τόσο στο σπίτι όσο και στη σκηνή. Μέσα στο μυαλό της έχει ένα πρότυπο οικογένειας και με αυτό προσπαθεί να γαλουχήσει τα παιδιά της. Το αποτέλεσμα είναι να γίνεται πολλές φορές να γίνεται πιεστική,

Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια

 εριστική και αρκετά επικριτική με τον τρόπο που ζουν αυτά την ζωή τους έτσι ώστε να τους πνίγει αντί να τους αφήνει να αναπνεύσουν ελεύθεροι. Στο πρόσωπο της αντικατοπτρίζεται το μητριαρχικό πρότυπο για το οποίο αφήνει και τα δικά της θέλω στην άκρη για την οικογένεια της.
Στην αντίπερα όχθη, θα λέγαμε, βρίσκεται  ο  Bob που παίζεται εξαιρετικά από το ηθοποιό Ιορδάνη Καλέση, ο οποίος ερμηνεύει τον πατέρα της οικογένειας ο οποίος είναι λίγο παραγκωνισμένος στις αποφάσεις από την σύζυγο του. Ο γονιός που θέλει να είναι σωστός πρωτίστως για την κοινωνία και δευτερευόντως για την οικογένεια του. Στο πρόσωπο του αποτυπώνεται η μικρομεσαία τάξη, όπου με αγώνες, κόπους και θυσίες προσπαθεί να προσφέρει κάτι καλύτερο στην οικογένεια του. Με αποτέλεσμα να δημιουργείτε συχνά ένα κλίμα έντασης. Βέβαια κάποιες φορές λειτουργεί και πυροσβεστικά καταπραΰνοντας τις διαφωνίες.
Η Pip από την άλλη, την οποία υποδύεται μοναδικά η Γεωργία Σοφού η οποία έχει, φαινομενικά τουλάχιστον μια όμορφη οικογένεια, με δυο κόρες κι έναν σύζυγο για τον οποίο όμως έχει χαθεί η ερωτική έλξη. Ο διαπληκτισμός μεταξύ μητέρας και κόρης κάνει το κοινό να αναρωτηθεί: θα κάνει η Pip αυτό που θέλει ή θα γίνει σαν την μητέρα της;  Θα βάλει μπροστά τα δικά της θέλω ή θα ζήσει μια ζωή δανεική και καταπιεσμένη; Η απάντηση δίνεται φυσικά επί σκηνής μέσω ενός γράμματος της πρώτης στην δεύτερη όπου της λέει όσα ίσως να μην έβρισκε το θάρρος καταπρόσωπο.
Ο Mark/Mia, ο ένας γιός της οικογένειας, στο ρόλο του οποίου βρίσκουμε τον Κωνσταντίνο Μαρούγκα, ζει μια εσωτερική πάλη για το αν πρέπει να μιλήσει για όσα έχει μέσα του ή όχι. Το οποίο και πράττει δυναμικά καθώς αναλαμβάνει τα ηνία της ζωής και των επιλογών του.
Τέλος ο δεύτερος γιός της οικογένειας Price,ο Ben στον οποίο αποδίδει εκπληκτικά ο ηθοποιός Αντώνης Καραστεργίου τον νεαρό ανερχόμενο άντρα ο οποίος πιστεύει πως εντυπωσιάζεις μέσω του φαίνεστε και μέσω αυτής της άποψης πέφτει σε λάθος κινήσεις που όμως φέρνουν νέες εντάσεις κυρίως με τους γονείς του.
Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στην άψογη σκηνοθεσία της Γιάννας Γκιόνη (η οποία έχει κάνει και την μετάφραση) αφενός μέσα από την κινησιολογία των ηθοποιών στις υπέροχες, άρτια εκτελεσμένες, χορογραφίες που έκανε η Κατερίνα Λιοντή και αφετέρου μέσα από τους δυο ομόκεντρους κύκλους που υπάρχουν στην σκηνή όπου παίζουν το ρόλο τους στους καυγάδες και στο πιο «μέρος» παίρνει το κάθε μέλος της οικογένειας. Οι οποίοι μοιάζουν με δύο αντίθετα στρατόπεδα και το κέντρο τους είναι η ειρηνευτική δύναμη.
Άλλο ένα υπέροχο στοιχείο της παράστασης στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι το συγγραφικό παιχνίδισμα του ανοίγματος και του κλεισίματος της παράστασης αναφορικά με το πώς βιώνουμε ένα σημαντικό γεγονός στην ζωή μας μέχρι να μας συγκλονίσει ένα άλλο μεγαλύτερο. 
Άψογες δε είναι και οι παρεμβάσεις δυο ακόμα ατόμων του Ορέστη Τάνη και του Ηλία Τσάντου μέσω της μουσικής και του φωτισμού που κάνουν το έργο ακόμα πιο ατμοσφαιρικό, σε μια δίωρη  παράσταση (με ανατρεπτικό φινάλε) που όμως δεν κουράζει καθόλου το κοινό. Αντιθέτως θα έλεγα το κάνει να γελά, να  προβληματιστεί και να δει μέσα στους ήρωες τον εαυτό του ή κάποιο μέλος της οικογένειας του. Μια παράσταση που αξίζει να παρακολουθήσετε!

Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια

Κείμενο: Andrew Bovell
Μετάφραση – σκηνοθεσία: Γιάννα Γκιώνη, Χορογραφία: Κατερίνα Λιοντή
Σκηνογραφία: Κατερίνα Χατζοπούλου, Μουσική: Ορέστης Τάνης
Φωτισμός: Ηλίας Τσαντός, Βοηθός Σκηνοθέτη: Βασίλης Νικολάου
Graphic design: Σταύρος Μπιλιώνης, Φωτογραφία: Ηλίας Τσαντός
Video Art: Χρήστος Αναστασιάδης, Παραγωγή: O2O 

Παίζουν:
Άννα Αναστασοπούλου, Ιορδάνης Καλέσης, Αντώνης Καραστεργίου, 
Σοφία Λαμπιδώνη, Κωνσταντίνος Μαρούγκας, Γεωργία Σοφού

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:  Κάθε Πέμπτη στις 21:00

Θέατρο Αλκμήνη,  Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα ( στάση Μετρό: Κεραμεικός)

Προλάβετε τις τελευταίες παραστάσεις.
Ευχόμαστε να πάρουν παράταση για αρκετές ακόμα.

                                                                                                                Νίκη Μουσούλη